woensdag 10 november 2010
Mosquito's Everywhere!!!!
Na deze bevrijdende en behouden aankomst, zette wij ons allereerst neer op de veranda om enigszins bij te kunnen komen met een drankje en wat nootjes. Op het terras een verzameling aan stof antiek, houten gestoffeerde stoelen en een tafel. De plastic tuinstoeltjes die wij vorig jaar voor het guesthouse hadden aangeschaft, waren nergens meer te bekennen. Rara! Het zij zo...Al snel wisten de mosquito´s hun weg te vinden. Ze lusten mij weer rauw...in allerijl een greep naar de Deet spray!
Alvorens van de kookkunsten van Vida te mogen proeven, pakten wij onze bagage uit. Het leek wel een volksverhuizing! Alle kleding te klam en te vochtig om meteen op te kunnen bergen. De rest van de spullen kon wel worden geïnstalleerd, waaronder mijn favoriete iPod met speakers....Let's play the Music!
Na het nuttigen van ons eerste avondmaal (wederom een nieuwe ervaring voor Evelyn!), volgde een warme hereniging met Isaac Baba. Onder het vrolijke genot van een bakje koffie werd de voorlopige gang van zaken voor de komende weken besproken. Zoals gebruikelijk toonde hij op alle vlakken meer dan zijn bereidwilligheid. De laptop voor de Eye Clinic werd overhandigd en tevens werd het voorstel gedaan om, in overleg met de hoofdonderwijzer, voor de allerarmsten schooluniformen aan te schaffen. Bij het vernemen van het te besteden bedrag, begon Isaac te glunderen. Dat deed mij deugd!
Al vroeg op de avond, zochten pa en ma het bed op. Zelf wilde ik nog 'even' de drie afgelopen dagen verslaan voor de weblog. Tot op heden ben ik er nog niet in geslaagd om met de meegebrachte Vodafone dongel een internetverbinding tot stand te brengen. Het lukt ook niet om de bluetooth van mijn gsm en de computer elkaar te laten vinden. Ze vinden elkaar wel, maar ze binden niet. Ergernis alom! Tegen twaalven besloot ook ik de ogen te sluiten om na een paar uur alweer uit diepe slaap gerukt te worden door de wijdverspreidde gebedsoproepen van de moskee. Van verdere dromerijen liet ik mij niet weerhouden. Rond half zeven de haren gewassen onder de koude douche...weliswaar met shampoo, maar zonder sopontwikkeling...Pa eveneens uit de veren. Weldra de tassen gepakt!
Gezellig samen ontbeten. Ons verzoek voor some 'spread for bread' werd meteen ingewilligd door Vida met een snelle sprong op haar scooter. Boter om het brood wat smeuïger te laten smaken. Vervolgens zwaaide moeders ons uit in haar nachthemd!
Een korte wandeling naar het ziekenhuis met de nodige supplies onder de arm. De temperatuur was al behoorlijk aan het oplopen. Wederom blijde en bekende gezichten in de gangen en op de diverse Wards. "Hello my friend, hello Sistah!!"
Het nieuwgebouwde 'Theatre' (zo wordt de O.K. hier genoemd) is nog steeds niet in gebruik. Naar ik heb begrepen, is het wachten op de operatietafels. Na grondiger onderzoek blijken de verkeerde te zijn besteld!
Het is aanmerkelijk drukker in het Presby Hospital Bawku. Het heersende conflict is godzijdank wat naar de achtergrond verschoven. De sfeer is peaceful te noemen, zonder curfew en enige schietpartijen. De Mamprusi en Kusasi leven momenteel in harmonie met elkaar. Hopelijk mag dit blijven voortduren.
Terwijl pa samen met Dr. Mustafa de patiëntenronde ging lopen, bezocht ik de kleine Azara in de Dental Clinique. Het was leuk om elkaar na een jaar weer te zien. Winpini is met verlof. De behandelkamer was aardig opgeknapt en eindelijk voorzien van een betere wastafel waar je de handen onder kunt wassen. Over het functioneren van de airco valt niet naar huis te schrijven. Deze mist nog steeds daadkracht vanwege de openstaande raampjes, lijkt mij zo. Verder stonden er twee behandelstoelen in de kamer, overigens van betere kwaliteit dan voorheen. Tot mijn verbazing werd de beste van de twee niet gebruikt, maar daarentegen juist de stoel die slechts in één stand ligt en blijft! Heel wonderlijk!
Ondanks de omroepen over de stadsradio wat betreft de te verwachten aanwezigheid van een tandarts voor de komende weken, waren in geen velden of wegen patiënten te bekennen met kiespijn of wat dan ook. Hetzelfde gold voor pa zijn terrein, al zag hij wel een tiental vrouwen op de poli. Ook deed zich een probleem voor met de echo....een stroomstabilisator kwam onverwacht tot ontploffing wat de nodige paniek en rookontwikkeling veroorzaakte. Met 'buiten gebruik' als resultaat.
Het is fijn om nog een dagje te kunnen relaxen, maar morgen hoop ik toch echt wat te kunnen doen. In ieder geval Azara de beginselen bijbrengen van atraumatisch restaureren.....zonder boor!!!
Vanavond hoop ik toch de lucht in te kunnen....ook weer met wat foto's! Reeds 500 geschoten :)
Veel liefs uit Bawku,
Setje
Alvorens van de kookkunsten van Vida te mogen proeven, pakten wij onze bagage uit. Het leek wel een volksverhuizing! Alle kleding te klam en te vochtig om meteen op te kunnen bergen. De rest van de spullen kon wel worden geïnstalleerd, waaronder mijn favoriete iPod met speakers....Let's play the Music!
Na het nuttigen van ons eerste avondmaal (wederom een nieuwe ervaring voor Evelyn!), volgde een warme hereniging met Isaac Baba. Onder het vrolijke genot van een bakje koffie werd de voorlopige gang van zaken voor de komende weken besproken. Zoals gebruikelijk toonde hij op alle vlakken meer dan zijn bereidwilligheid. De laptop voor de Eye Clinic werd overhandigd en tevens werd het voorstel gedaan om, in overleg met de hoofdonderwijzer, voor de allerarmsten schooluniformen aan te schaffen. Bij het vernemen van het te besteden bedrag, begon Isaac te glunderen. Dat deed mij deugd!
Al vroeg op de avond, zochten pa en ma het bed op. Zelf wilde ik nog 'even' de drie afgelopen dagen verslaan voor de weblog. Tot op heden ben ik er nog niet in geslaagd om met de meegebrachte Vodafone dongel een internetverbinding tot stand te brengen. Het lukt ook niet om de bluetooth van mijn gsm en de computer elkaar te laten vinden. Ze vinden elkaar wel, maar ze binden niet. Ergernis alom! Tegen twaalven besloot ook ik de ogen te sluiten om na een paar uur alweer uit diepe slaap gerukt te worden door de wijdverspreidde gebedsoproepen van de moskee. Van verdere dromerijen liet ik mij niet weerhouden. Rond half zeven de haren gewassen onder de koude douche...weliswaar met shampoo, maar zonder sopontwikkeling...Pa eveneens uit de veren. Weldra de tassen gepakt!
Gezellig samen ontbeten. Ons verzoek voor some 'spread for bread' werd meteen ingewilligd door Vida met een snelle sprong op haar scooter. Boter om het brood wat smeuïger te laten smaken. Vervolgens zwaaide moeders ons uit in haar nachthemd!
Een korte wandeling naar het ziekenhuis met de nodige supplies onder de arm. De temperatuur was al behoorlijk aan het oplopen. Wederom blijde en bekende gezichten in de gangen en op de diverse Wards. "Hello my friend, hello Sistah!!"
Het nieuwgebouwde 'Theatre' (zo wordt de O.K. hier genoemd) is nog steeds niet in gebruik. Naar ik heb begrepen, is het wachten op de operatietafels. Na grondiger onderzoek blijken de verkeerde te zijn besteld!
Het is aanmerkelijk drukker in het Presby Hospital Bawku. Het heersende conflict is godzijdank wat naar de achtergrond verschoven. De sfeer is peaceful te noemen, zonder curfew en enige schietpartijen. De Mamprusi en Kusasi leven momenteel in harmonie met elkaar. Hopelijk mag dit blijven voortduren.
Terwijl pa samen met Dr. Mustafa de patiëntenronde ging lopen, bezocht ik de kleine Azara in de Dental Clinique. Het was leuk om elkaar na een jaar weer te zien. Winpini is met verlof. De behandelkamer was aardig opgeknapt en eindelijk voorzien van een betere wastafel waar je de handen onder kunt wassen. Over het functioneren van de airco valt niet naar huis te schrijven. Deze mist nog steeds daadkracht vanwege de openstaande raampjes, lijkt mij zo. Verder stonden er twee behandelstoelen in de kamer, overigens van betere kwaliteit dan voorheen. Tot mijn verbazing werd de beste van de twee niet gebruikt, maar daarentegen juist de stoel die slechts in één stand ligt en blijft! Heel wonderlijk!
Ondanks de omroepen over de stadsradio wat betreft de te verwachten aanwezigheid van een tandarts voor de komende weken, waren in geen velden of wegen patiënten te bekennen met kiespijn of wat dan ook. Hetzelfde gold voor pa zijn terrein, al zag hij wel een tiental vrouwen op de poli. Ook deed zich een probleem voor met de echo....een stroomstabilisator kwam onverwacht tot ontploffing wat de nodige paniek en rookontwikkeling veroorzaakte. Met 'buiten gebruik' als resultaat.
Het is fijn om nog een dagje te kunnen relaxen, maar morgen hoop ik toch echt wat te kunnen doen. In ieder geval Azara de beginselen bijbrengen van atraumatisch restaureren.....zonder boor!!!
Vanavond hoop ik toch de lucht in te kunnen....ook weer met wat foto's! Reeds 500 geschoten :)
Veel liefs uit Bawku,
Setje
Ondersteboven....van Zuid naar Noord!
Op maandagochtend, rond de klok van negen, meldde driver Isa zich met één van de alom vertrouwde 4W Drives van het ziekenhuis. Hiermee ging de reis naar Bawku van start!
Een tocht door allerlei regionen van Ghana, van de Central en de Ashanti via de Nothern regio, naar de Upper East. Omringd door het heuvelachtige groene oerwoud en de zachte regen, al snel met Bob Marley en filmmuziek uit de tachtiger jaren op de achtergrond. Overwegend verharde wegen, echter ook stukken wegdek in de strekking van ´Slender You´. Vermoeiend, doch gierend van het lachen, vervolgden wij onze weg. Halverwege de middag geraakten wij vanuit de rimboe steeds meer in de geciviliseerde wereld. Inmiddels bont en blauw, kwamen de eerste stadse verkeersborden in het zicht. Kumasi op 25 kilometer afstand.
Een korte stop bij het Cultureel Centrum, ondere andere om te zoeken naar bronzen beeldjes. Maar juist als je naarstig zoekt, vind je het niet! Eveneens diende de onderbreking voor de nodige verfrissingen, het bezoeken van de washing room en het strekken van de benen. Al snel kropen wij weer in de auto, Isa achter het stuur....goedlachs, muziekgezind en spraakzamer.
Enigszins verreisd, kwamen wij aan het eind van de middag (rond 17.00 uur) aan in Nkoranza, hoog in de bergen....Gelukkig nog voordat het donker werd, met het PCC als onderkomen. Nog zo'n mooi initiatief, opgezet door Nederlanders! Peace of Christ Community, een opvangtehuis voor zowel geestelijk -als lichamelijke gehandicapten. Zwerfkinderen met wat voor een beperking dan ook, verstoten door hun familie, krijgen hier de gelegenheid en de mogelijkheid om in een gemeenschap te leven en om zich persoonlijk te ontwikkelen, omringd door soortgenoten, tal van deskundigen en vrijwilligers. Indrukwekkend! (www.operatiehandinhand.nl)
Onze schamele huisvesting, respectievelijk onder de noemers VIP I en II, was een hilarische belevenis welke op onze lachspieren werkte. Twee slaapkamers en een toiletje. Een keuken die geen keuken te noemen is en geen wastafel te bekennen.....een waar Ghanees bivakkeren voor slechts 25 Euro inclusief diner en ontbijt en een slaapplaats voor Isa. Met de zaklamp in de ene hand en een afzakkertje in de andere, lieten we de dag nog even passeren.
Over het algemeen is het hier bijtijds onder de klamboe en in alle vroegte weer op....de temperatuur is dan het meest aangenaam.
Vaak ben ik de eerste die voor dag en dauw buiten zit, zo ook op deze mooie dinsdagmorgen. Al gauw komt één van de bewoners al murmelend langs met een kruienwagen. Vriendelijk groet ik hem waarop hij onmiddellijk zijn kruiwagen neerzet. Krapt zich eens achter het oor en kreunt wat. Voorzichtig kijkt hij mij aan en zet een grote glimlach op als ik naar hem lach. Dit tafereel wat enkele minuten duurde, herhaalde zich meerdere keren. Tegelijkertijd zijn andere kinderen aan het voetballen of wandelen aan de hand van tal van begeleiders over het terrein. De in ernstigere mate lichamelijke gehandicapten worden onder een overkapping verzorgd en gevoerd.
Na een redelijk ontbijt met instant koffie, was het weer hoog tijd om ongewassen, doch met gepoetste tanden en gekamde haren, de auto weer in te klimmen. De meisjes op de achterbank.
Moet mij even van het hart dat pa en ik trots zijn op moeders! Meerderen zullen versteld staan!Onder deze omstandigheden heeft zij zich kranig gedragen...weinig gebrom met hier en daar wat nerveus gegrinnik.
We hervatten de tocht. Er staat ons nog een ellendig stuk wegdek te wachten. Alledrie hebben wij preventief een Brufen ingenomen om de spieren wat te relaxeren. Intussen was het opgehouden met regenen. Gaandeweg verdwenen de palmbomen waarna de Ghanese Veluwe zich liet zien...Ook de woonwereld begon er anders uit te zien met her en der lemen hutjes.
CD's werden grijs 'gedraaid' om Isa wakker en alert te houden. Ons restte niets meer dan mee te neuriën en oeverloos weg te dommelen. Na vierenhalf uur rijden een korte stop voor een colaatje en een plaspauze. Bijna op de helft!
Aan het einde van de middag begon de driver de stal te ruiken en trapte het gaspedaal nog eens verder in. Eindelijk tegen half 6 arriveerden wij in het bruisende Bawku, zo gaar als maar kan!
Een blij enthousiast weerzin met Vida, onze cook.....en STAR bier in de koelkast!!
Liefs, Setje
Een tocht door allerlei regionen van Ghana, van de Central en de Ashanti via de Nothern regio, naar de Upper East. Omringd door het heuvelachtige groene oerwoud en de zachte regen, al snel met Bob Marley en filmmuziek uit de tachtiger jaren op de achtergrond. Overwegend verharde wegen, echter ook stukken wegdek in de strekking van ´Slender You´. Vermoeiend, doch gierend van het lachen, vervolgden wij onze weg. Halverwege de middag geraakten wij vanuit de rimboe steeds meer in de geciviliseerde wereld. Inmiddels bont en blauw, kwamen de eerste stadse verkeersborden in het zicht. Kumasi op 25 kilometer afstand.
Een korte stop bij het Cultureel Centrum, ondere andere om te zoeken naar bronzen beeldjes. Maar juist als je naarstig zoekt, vind je het niet! Eveneens diende de onderbreking voor de nodige verfrissingen, het bezoeken van de washing room en het strekken van de benen. Al snel kropen wij weer in de auto, Isa achter het stuur....goedlachs, muziekgezind en spraakzamer.
Enigszins verreisd, kwamen wij aan het eind van de middag (rond 17.00 uur) aan in Nkoranza, hoog in de bergen....Gelukkig nog voordat het donker werd, met het PCC als onderkomen. Nog zo'n mooi initiatief, opgezet door Nederlanders! Peace of Christ Community, een opvangtehuis voor zowel geestelijk -als lichamelijke gehandicapten. Zwerfkinderen met wat voor een beperking dan ook, verstoten door hun familie, krijgen hier de gelegenheid en de mogelijkheid om in een gemeenschap te leven en om zich persoonlijk te ontwikkelen, omringd door soortgenoten, tal van deskundigen en vrijwilligers. Indrukwekkend! (www.operatiehandinhand.nl)
Onze schamele huisvesting, respectievelijk onder de noemers VIP I en II, was een hilarische belevenis welke op onze lachspieren werkte. Twee slaapkamers en een toiletje. Een keuken die geen keuken te noemen is en geen wastafel te bekennen.....een waar Ghanees bivakkeren voor slechts 25 Euro inclusief diner en ontbijt en een slaapplaats voor Isa. Met de zaklamp in de ene hand en een afzakkertje in de andere, lieten we de dag nog even passeren.
Over het algemeen is het hier bijtijds onder de klamboe en in alle vroegte weer op....de temperatuur is dan het meest aangenaam.
Vaak ben ik de eerste die voor dag en dauw buiten zit, zo ook op deze mooie dinsdagmorgen. Al gauw komt één van de bewoners al murmelend langs met een kruienwagen. Vriendelijk groet ik hem waarop hij onmiddellijk zijn kruiwagen neerzet. Krapt zich eens achter het oor en kreunt wat. Voorzichtig kijkt hij mij aan en zet een grote glimlach op als ik naar hem lach. Dit tafereel wat enkele minuten duurde, herhaalde zich meerdere keren. Tegelijkertijd zijn andere kinderen aan het voetballen of wandelen aan de hand van tal van begeleiders over het terrein. De in ernstigere mate lichamelijke gehandicapten worden onder een overkapping verzorgd en gevoerd.
Na een redelijk ontbijt met instant koffie, was het weer hoog tijd om ongewassen, doch met gepoetste tanden en gekamde haren, de auto weer in te klimmen. De meisjes op de achterbank.
Moet mij even van het hart dat pa en ik trots zijn op moeders! Meerderen zullen versteld staan!Onder deze omstandigheden heeft zij zich kranig gedragen...weinig gebrom met hier en daar wat nerveus gegrinnik.
We hervatten de tocht. Er staat ons nog een ellendig stuk wegdek te wachten. Alledrie hebben wij preventief een Brufen ingenomen om de spieren wat te relaxeren. Intussen was het opgehouden met regenen. Gaandeweg verdwenen de palmbomen waarna de Ghanese Veluwe zich liet zien...Ook de woonwereld begon er anders uit te zien met her en der lemen hutjes.
CD's werden grijs 'gedraaid' om Isa wakker en alert te houden. Ons restte niets meer dan mee te neuriën en oeverloos weg te dommelen. Na vierenhalf uur rijden een korte stop voor een colaatje en een plaspauze. Bijna op de helft!
Aan het einde van de middag begon de driver de stal te ruiken en trapte het gaspedaal nog eens verder in. Eindelijk tegen half 6 arriveerden wij in het bruisende Bawku, zo gaar als maar kan!
Een blij enthousiast weerzin met Vida, onze cook.....en STAR bier in de koelkast!!
Liefs, Setje
Laat de leeuw niet in zijn hempje staan!
Inmiddels zijn we na twee dagen reizen, gearriveerd in Bawku....Het voelt als thuiskomen. Een enerverende autorit van zo´n 15 uur, over begaanbare en onbegaanbare wegen. Een varieteit aan landschappen, weelderig groene heuvels, ondergestroomde gebieden en drogere vlakten. De hoge vochtigheidsgraad heeft gaandeweg plaatsgemaakt voor droge hitte. Het lichaam raakt al aardig geacclimatiseerd.
De zware regenval in Accra verhinderde alle mogelijke toegang tot het internet. Al het wel en wee van de afgelopen drie dagen hebben jullie nog van mij tegoed. Om niet te verdrinken in een stortvloed van woorden en verhalen, zal ik trachten kort en bondig te blijven....al zal dat niet meevallen, want het waren drie onvergetelijke dagen op een rij!
Allereerst de afgelopen zondag, die aanvankelijk zonnig en heet begon. Zwijgzame Steven bracht ons via een bumpy road en langs de kustweg naar National Park Kakum. Dit gaf ons nog een extra draai aan de genoten scrambled eggs. Moeders gewapend met een warme sjaal tegen het loeien van de airco.
Met een overdaad aan zweetpareltjes en al puffend, beklommen wij onder leiding van een gids, de vele trappen naar de Canopy Walk. Baldadig begaven wij ons over de wiebelende plankjes van de hangbruggen met prachtig uitzicht over de regenwouden. Evelyn met colaflesje en gestreken, katoenen zakdoekje tussen haar borsten. Beide handen nodig om zich vast te houden. Flora te over, fauna nergens te bekennen...op fladderende vlinders en legioenen van mieren na.
Vervolgens brachtten wij een bezoek aan het Monkey Forrest Resort. Zoals ik al eerder vertelde, gerund door een Nederlands echtpaar. Zeven jaar geleden zijn zij dit reservaat begonnen, om verlaten en gewonde dieren op te vangen. Eigenhandig hebben zij dit van de grond opgebouwd. Met hart en ziel zetten zij zich in voor alle dieren die door de lokalen worden binnengebracht. Hartelijk werden wij door de vrouw des huizes, een leuk bevlogen en gek mens, verwelkomd. "Zijn jullie hier voor vakantie of om te werken? Voor hoe lang? Drie weken? ....Dan hebben jullie nog geen recht op bitterballen!"....Bij het hek hangen vrolijk gekleurde, stenen leeuwenkoppen. Dit met de gedachte, ookal is hun leven nu in Ghana, dat zij voor Nederland altijd een plekje in hun hart bewaren: "Laat de leeuw niet in zijn hempje staan!"....En zo is het maar net, het zijn tenslotte je roots. Vol enthousiasme en met enige gekscherendheid, kregen wij een rondleiding over de vele hectaren waar alle dieren gehuisvest werden. We keken onze ogen uit bij het zien van de diverse apensoorten, katachtigen, aardvarkens, schildpadden, antilopen en krokodillen. Ter afsluiting mochten we smullen van de eigengemaakte bitterballen (op Ghanese wijze) en een koud biertje....een lief krabbeltje in het gastenboek achterlatend. Voor geen goud hadden we dit indrukwekkende bezoek willen missen!!
Als afsluiting van de dagtour, een zalige lunch bij het befaamde Hans Cottage Botel. Zowel een eetgelegenheid als een hotel, boven en omgeven door een meer. Op de kant liggen een aantal krokodillen te chillen die je kunt aaien. Al met al toch een beetje griezelig die klapkaken! Houd de bek maar dicht jochie!
Vervolgens hadden we het plan om snel terug te rijden naar het hotel voor een allerlaatste duik in het zwembad of wel in de Golf van Guinea! Thuisgekomen, pakten de wolken zich in allerijl samen en aanrukkende wind. Al snel vielen de regendruppels. Dan maar extra genieten van onze laatste avond en nacht in luxe....waaronder een lange warme douche!
Eerder was met Isaac Baba, manager van het Presby Hospital in Bawku, afgesproken dat wij op maandagochtend door één van de drivers in Elmina opgepikt zouden worden om ons vervolgens naar Bawuk te brengen. Zou hij op tijd zijn? In alle hitte, brachtten wij moe maar voldaan de laatste nacht door in Elmina Bay.....met het oog op de Noord-Zuidlijn door Ghana, maar dan in omgekeerde richting! Nog vele honderden kilometers te gaan....
Liefs, Setje
De zware regenval in Accra verhinderde alle mogelijke toegang tot het internet. Al het wel en wee van de afgelopen drie dagen hebben jullie nog van mij tegoed. Om niet te verdrinken in een stortvloed van woorden en verhalen, zal ik trachten kort en bondig te blijven....al zal dat niet meevallen, want het waren drie onvergetelijke dagen op een rij!
Allereerst de afgelopen zondag, die aanvankelijk zonnig en heet begon. Zwijgzame Steven bracht ons via een bumpy road en langs de kustweg naar National Park Kakum. Dit gaf ons nog een extra draai aan de genoten scrambled eggs. Moeders gewapend met een warme sjaal tegen het loeien van de airco.
Met een overdaad aan zweetpareltjes en al puffend, beklommen wij onder leiding van een gids, de vele trappen naar de Canopy Walk. Baldadig begaven wij ons over de wiebelende plankjes van de hangbruggen met prachtig uitzicht over de regenwouden. Evelyn met colaflesje en gestreken, katoenen zakdoekje tussen haar borsten. Beide handen nodig om zich vast te houden. Flora te over, fauna nergens te bekennen...op fladderende vlinders en legioenen van mieren na.
Vervolgens brachtten wij een bezoek aan het Monkey Forrest Resort. Zoals ik al eerder vertelde, gerund door een Nederlands echtpaar. Zeven jaar geleden zijn zij dit reservaat begonnen, om verlaten en gewonde dieren op te vangen. Eigenhandig hebben zij dit van de grond opgebouwd. Met hart en ziel zetten zij zich in voor alle dieren die door de lokalen worden binnengebracht. Hartelijk werden wij door de vrouw des huizes, een leuk bevlogen en gek mens, verwelkomd. "Zijn jullie hier voor vakantie of om te werken? Voor hoe lang? Drie weken? ....Dan hebben jullie nog geen recht op bitterballen!"....Bij het hek hangen vrolijk gekleurde, stenen leeuwenkoppen. Dit met de gedachte, ookal is hun leven nu in Ghana, dat zij voor Nederland altijd een plekje in hun hart bewaren: "Laat de leeuw niet in zijn hempje staan!"....En zo is het maar net, het zijn tenslotte je roots. Vol enthousiasme en met enige gekscherendheid, kregen wij een rondleiding over de vele hectaren waar alle dieren gehuisvest werden. We keken onze ogen uit bij het zien van de diverse apensoorten, katachtigen, aardvarkens, schildpadden, antilopen en krokodillen. Ter afsluiting mochten we smullen van de eigengemaakte bitterballen (op Ghanese wijze) en een koud biertje....een lief krabbeltje in het gastenboek achterlatend. Voor geen goud hadden we dit indrukwekkende bezoek willen missen!!
Als afsluiting van de dagtour, een zalige lunch bij het befaamde Hans Cottage Botel. Zowel een eetgelegenheid als een hotel, boven en omgeven door een meer. Op de kant liggen een aantal krokodillen te chillen die je kunt aaien. Al met al toch een beetje griezelig die klapkaken! Houd de bek maar dicht jochie!
Vervolgens hadden we het plan om snel terug te rijden naar het hotel voor een allerlaatste duik in het zwembad of wel in de Golf van Guinea! Thuisgekomen, pakten de wolken zich in allerijl samen en aanrukkende wind. Al snel vielen de regendruppels. Dan maar extra genieten van onze laatste avond en nacht in luxe....waaronder een lange warme douche!
Eerder was met Isaac Baba, manager van het Presby Hospital in Bawku, afgesproken dat wij op maandagochtend door één van de drivers in Elmina opgepikt zouden worden om ons vervolgens naar Bawuk te brengen. Zou hij op tijd zijn? In alle hitte, brachtten wij moe maar voldaan de laatste nacht door in Elmina Bay.....met het oog op de Noord-Zuidlijn door Ghana, maar dan in omgekeerde richting! Nog vele honderden kilometers te gaan....
Liefs, Setje
zaterdag 6 november 2010
HIP HOP vanuit Amsterdam via Accra naar Elmina....
Inmiddels leven we op zaterdagavond, rond de klok van half negen, en bevinden wij ons in het vissersplaatsje Elmina aan de Cape Coast...de branding komt je in zijn grote hoedanigheid tegemoet. Zelf vind ik dat rustgevend, anderen denken daar anders over.
Mede dankzij het onstuimige weer, hangt de internetverbinding aan een zijden draadje, wat maakt dat ik mijn verhaal enigszins zal moeten beperken tot een verkorte versie....So much to tell! Verder is en blijft het Afrika. Alles hangt aan de lader....de airco ligt op zijn gat en rond middernacht gaat de stroom eraf! Hmmmm!!!
We hebben een heerlijke reis achter de rug in de comfortzone, dankzij Paula. Precies op schema landden wij vrijdagavond om half negen, lokale tijd (een uur vroeger) op Accra Airport. De nodige wachttijd voordat we de immigratiedienst konden passeren. Ondertussen kom je ogen tekort en word je door de klamme hitte omhelsd.
De driver stond keurig zwaaiend op ons te wachten. Met volle bagagekarren werden wij door een trio van lokalen vergezeld. Bij de auto aangekomen, vroegen zij elk om 20 dollar. 'What do you think yourself?' Heb notabene zelf mijn karretje lopen duwen! Uiteindelijk kreeg een ieder een dollar om van het gezeur af te zijn.
Na een poging om wat Cedi's uit de muur te trekken, werden we naar ons eerste hotel gebracht...Afia Beach in Accra. Een idyllische lokatie direct aan zee. Een knus onderkomen gevormd door allerlei kleine huisjes met een eigen veranda....maar vooral schoon!
Echter alvorens onder de klamboe te duiken, was een verfrissend biertje op het buitenterras van het hotel meer dan welkom! Met gemak blijft de thermometer hangen op 29 graden. Gestoei met fan en airco....Graag wil je slapen, maar slaagt daar simpelweg niet in. Met als resultaat dat je tegen zessen naast je bed staat...verrassend fris en fuitig!
Ongetwijfeld komt dan het moment van de ontsteltenis en de ontdekkingen: Internet down, deo vergeten, föhn past niet in de adapter (Goh, was dat soms de reden dat deze vorig jaar ook al niet functioneerde?? Kon het mij niet meer heugen) en zo stoer onder die douche! De verbazing over het feit dat er zowel een warme als een koude knop aan zit, echter slechts koud water stroomt eruit! Daarbij de gedachte dat één knop ook wel zou volstaan. Blond!!! Later kwam in de kamerbescheiden voor het warme water, de schakelaar van de heater aan het licht.
De hele nacht stortregens en onweer....een ontbijt met koffie en fried eggs volgden, waarna wij om negen uur door Steven gehaald werden om naar Elmina af te reizen. In de 4w drive, passen en meten met de bagage. Ondanks het feit dat het zaterdag was, deden we er ruim een uur over om Accra uit te komen. Zoals gebruikelijk werd allerhande waar langs de weg verkocht. De regen was inmiddels opgehouden en na verloop van tijd reden we door de groene heuvels. Toch is ook hier sprake van klimaatverandering. Het is niet gebruikelijk dat het nu regent. De regenperiode begint in februari en eindigt in augustus. Het droogseizoen valt tussen november en februari.
Met het nodig oponthoud, duurde de rit zo'n 4 uur. Onderweg kwamen wij diverse begrafenisceremonieën tegen. Mensen dansen en zingen rondom de stoet, 'feestelijk' gekleed in rood en zwart. Zo'n plechtigheid begint meestal op vrijdagavond en eindigt op zondag. De kist wordt in een ambulance vervoerd onder het geluid van een sirene. Elke Ghanees die overlijdt, wordt begraven.
Het slavenfort in Elmina alsmede de begraafplaats, waar ik eerder in mijn blog over sprak, waren indrukwekkend. Vervolgens de gang naar ons nieuwe onderkomen: Elmina Bay Resort...wederom pal aan zee! Dit maal ook met zwembad. Hier zullen wij 2 dagen verblijven.
De rest van de middag hebben wij doorgebracht bij het zwembad. Het aantal gasten is op twee handen te tellen...een oase van rust. Morgen het Kakum National Park en het monkey reserve op het programma. Daarbij verheug ik mij al op het Hans Cottage Botel...het restaurant op flonders, boven de krokodillen! Met mijn camera hang ik er boven!
Het is worstelen, maar ik hoop met regelmaat de weblog te verversen. Stay Online!
Liefs,
Liset
Mede dankzij het onstuimige weer, hangt de internetverbinding aan een zijden draadje, wat maakt dat ik mijn verhaal enigszins zal moeten beperken tot een verkorte versie....So much to tell! Verder is en blijft het Afrika. Alles hangt aan de lader....de airco ligt op zijn gat en rond middernacht gaat de stroom eraf! Hmmmm!!!
We hebben een heerlijke reis achter de rug in de comfortzone, dankzij Paula. Precies op schema landden wij vrijdagavond om half negen, lokale tijd (een uur vroeger) op Accra Airport. De nodige wachttijd voordat we de immigratiedienst konden passeren. Ondertussen kom je ogen tekort en word je door de klamme hitte omhelsd.
De driver stond keurig zwaaiend op ons te wachten. Met volle bagagekarren werden wij door een trio van lokalen vergezeld. Bij de auto aangekomen, vroegen zij elk om 20 dollar. 'What do you think yourself?' Heb notabene zelf mijn karretje lopen duwen! Uiteindelijk kreeg een ieder een dollar om van het gezeur af te zijn.
Na een poging om wat Cedi's uit de muur te trekken, werden we naar ons eerste hotel gebracht...Afia Beach in Accra. Een idyllische lokatie direct aan zee. Een knus onderkomen gevormd door allerlei kleine huisjes met een eigen veranda....maar vooral schoon!
Echter alvorens onder de klamboe te duiken, was een verfrissend biertje op het buitenterras van het hotel meer dan welkom! Met gemak blijft de thermometer hangen op 29 graden. Gestoei met fan en airco....Graag wil je slapen, maar slaagt daar simpelweg niet in. Met als resultaat dat je tegen zessen naast je bed staat...verrassend fris en fuitig!
Ongetwijfeld komt dan het moment van de ontsteltenis en de ontdekkingen: Internet down, deo vergeten, föhn past niet in de adapter (Goh, was dat soms de reden dat deze vorig jaar ook al niet functioneerde?? Kon het mij niet meer heugen) en zo stoer onder die douche! De verbazing over het feit dat er zowel een warme als een koude knop aan zit, echter slechts koud water stroomt eruit! Daarbij de gedachte dat één knop ook wel zou volstaan. Blond!!! Later kwam in de kamerbescheiden voor het warme water, de schakelaar van de heater aan het licht.
De hele nacht stortregens en onweer....een ontbijt met koffie en fried eggs volgden, waarna wij om negen uur door Steven gehaald werden om naar Elmina af te reizen. In de 4w drive, passen en meten met de bagage. Ondanks het feit dat het zaterdag was, deden we er ruim een uur over om Accra uit te komen. Zoals gebruikelijk werd allerhande waar langs de weg verkocht. De regen was inmiddels opgehouden en na verloop van tijd reden we door de groene heuvels. Toch is ook hier sprake van klimaatverandering. Het is niet gebruikelijk dat het nu regent. De regenperiode begint in februari en eindigt in augustus. Het droogseizoen valt tussen november en februari.
Met het nodig oponthoud, duurde de rit zo'n 4 uur. Onderweg kwamen wij diverse begrafenisceremonieën tegen. Mensen dansen en zingen rondom de stoet, 'feestelijk' gekleed in rood en zwart. Zo'n plechtigheid begint meestal op vrijdagavond en eindigt op zondag. De kist wordt in een ambulance vervoerd onder het geluid van een sirene. Elke Ghanees die overlijdt, wordt begraven.
Het slavenfort in Elmina alsmede de begraafplaats, waar ik eerder in mijn blog over sprak, waren indrukwekkend. Vervolgens de gang naar ons nieuwe onderkomen: Elmina Bay Resort...wederom pal aan zee! Dit maal ook met zwembad. Hier zullen wij 2 dagen verblijven.
De rest van de middag hebben wij doorgebracht bij het zwembad. Het aantal gasten is op twee handen te tellen...een oase van rust. Morgen het Kakum National Park en het monkey reserve op het programma. Daarbij verheug ik mij al op het Hans Cottage Botel...het restaurant op flonders, boven de krokodillen! Met mijn camera hang ik er boven!
Het is worstelen, maar ik hoop met regelmaat de weblog te verversen. Stay Online!
Liefs,
Liset
donderdag 4 november 2010
Nogmaals de handleiding Blog Respons
Voor de Digi-beten onder ons, hier de instructies hoe te reageren op mijn weblog.
Zo kunnen jullie ook ons verblijden met een berichtje onderweg! Het wel en wee van zowel het thuisfront als van de padvinders…het drijft ons en het houdt ons overeind!
Onder elk bericht staat ‘reactie’…daar op klikken met je muis..Er wordt gevraagd om een profiel te selecteren. Het gemakkelijkste is om voor naam/URL te kiezen..alleen je naam invullen is voldoende…tekstje maken…op voorbeeld klikken. Onder het berichtje staat een verificatiecode…dat intoetsen en versturen….et voilà!
Je kunt ook een apart privé berichtje sturen via het envelopje…je eigen email invullen en dan mijn email-adres e.a.bouw@planet.nl (This is your friend in Ghana!)…en dan komt het binnen via mijn e-mailaccount…
Met regelmaat probeer ik verslag te doen als ook te reageren op jullie berichtjes…Hoop dat Vodafone zich voor 100% laat streamen...fingers crossed!
Liefs
Set
Zo kunnen jullie ook ons verblijden met een berichtje onderweg! Het wel en wee van zowel het thuisfront als van de padvinders…het drijft ons en het houdt ons overeind!
Onder elk bericht staat ‘reactie’…daar op klikken met je muis..Er wordt gevraagd om een profiel te selecteren. Het gemakkelijkste is om voor naam/URL te kiezen..alleen je naam invullen is voldoende…tekstje maken…op voorbeeld klikken. Onder het berichtje staat een verificatiecode…dat intoetsen en versturen….et voilà!
Je kunt ook een apart privé berichtje sturen via het envelopje…je eigen email invullen en dan mijn email-adres e.a.bouw@planet.nl (This is your friend in Ghana!)…en dan komt het binnen via mijn e-mailaccount…
Met regelmaat probeer ik verslag te doen als ook te reageren op jullie berichtjes…Hoop dat Vodafone zich voor 100% laat streamen...fingers crossed!
Liefs
Set
woensdag 3 november 2010
De spanning stijgt!!
In tegenstelling tot vorig jaar vooralsnog geen verontrustende berichten vanuit Bawku aangaande de heersende rassenrellen en een ingestelde avondklok. Het kan verkeren…
Ondanks de intens voelbare (gezonde) reisstress, zullen we dit keer in alle veiligheid (en gerustheid) kunnen vertrekken. Alle bijkomende en vermeende bijwerkingen zal ik jullie besparen….tot dusver verloopt alles prima volgens schema.
Rond de klok van twee zullen wij aanstaande vrijdag vanaf Schiphol rechtstreeks met de KLM naar Accra vliegen. De temperatuur is veelbelovend (32 ˚C, humidity 66%). Dat wordt weer acclimatiseren geblazen (vooral niet teveel inspannen!).
Om en nabij 20.00 uur zullen wij voet aan de grond zetten en overnachten in het Afia Beach Hotel.
De weersverwachting voor zaterdag is een ‘heavy rain shower’, waarop mijn moeder vraagt: ‘Moeten we ook een paraplu meenemen? Welnee joh!!!’
Zaterdag 6 november – Pick up door chauffeur om per 4W drive naar de visserplaats Elmina af te reizen en een bezoek te brengen aan het indrukwekkende koloniale slavenfort St. George in Elmina, slechts 5 uur rijden….in de reispapieren lees ik ‘zonder stop’.
Fort Elmina werd in 1482 gebouwd door de Portugezen. Oorspronkelijk was dit fort bedoeld voor de goudhandel maar later werd het gebruikt als slavenfort. Uit de binnenlanden werden mensen, vaak oude vijanden, gevangen genomen, naar de kust gedreven en verruild voor wapens en goederen. Bewoners van hele dorpen werden meegenomen om als slaaf te dienen. Een belangrijke Afrikaanse handelspartner van de Nederlanders was Asantehene Kwaku Dua, de koning van de Ashanti, een machtig volk uit het binnenland van Ghana.
Langs de kust van Ghana stonden wel 76 forten. Het goud in Ghana en de winstgevende slavenhandel maakten dat steeds meer Europeanen naar de Goudkust reisden. Engelsen, Fransen, Zweden, Denen en Hollanders bouwden de forten. Er bestond een felle concurrentie en de forten wisselden regelmatig van eigenaar. In 1637 veroverden de Nederlanders Fort Elmina. Het bleef in Nederlandse handen tot het in 1871 aan de Engelsen werd verkocht.
Naast dit fort met bijbehorend museum, bestaat voor ons ook de mogelijkheid om de Nederlandse begraafplaats en het kleinere fort St. Jago te bezichtigen. We zullen het allemaal vastleggen!
Na deze (on)uitputtelijke dag, een nachtelijk verblijf in Elmina Bay Resort waar wij onze luxe op kunnen: Fraai gelegen, mooi uitzicht op zee en een goed restaurant….AIRCO en zwembad…wellicht één van de laatste wijntjes die moeders hier in Ghana zal nuttigen!
Zondag 7 november – Geen idee hoe laat we die dag uit de veren moeten. Er staat een rit gepland (we boffen: 45min!) naar Kakum National Park. Een adembenemende ‘Canopy Walk’, een wandeling via hangbruggen over de toppen van het regenwoud. Via 7 touwbruggen overbrug je een afstand van ongeveer 400 meter. Dit alles op een hoogte van 30 tot 40 meter. Zijn er valschermen available??
Eveneens hopen we een bezoek te brengen aan het Monkey Forest Resort, een opvangtehuis voor apen dat wordt gerund door twee Nederlanders, vergelijkbaar met Stichting Aap in Almere. Verheug mij enorm! Alvast om een indruk te geven: http://vimeo.com/8777406
Achtereenvolgens een lunch bij Hans Cottage Botel, een bijzondere lokatie. Een restaurant op flonders, gebouwd op palen boven een meer. Het wemelt hier van krokodillen, samen met de weaverbirds (gele kolibri-achtige vogeltjes) van dichtbij te aanschouwen. Met veel enthousiasme hoop ik alles weer in geur en kleur vast te kunnen leggen. De batterijen geladen en diverse geheugenkaarten hongerig naar de mooiste beelden. Gezien de vorige ervaringen, ben ik meer dan een gewaarschuwd mens telt voor twintig! Ik zal voorzichtig zijn!
Maandag 8 november – De reis naar Bawku zal zo’n twee dagen benemen (zo’n 8oo km). Geen flauw idee waar wij zullen overnachten. In ieder geval zal het een stop in Nkoranza worden. Met de ogen dicht, op een bed, onder een klamboe….zaklamp bij de hand en slapen maar! Onmiddellijk moet ik denken aan het gedwongen feit om over te moeten stappen op het dragen van zachte lenzen (in verband met infectiegevaar) welke mij enige dagen een troebele blik zal bezorgen. Op het moment dat ik in de Ghanese monden zal duiken, zal mijn blik scherp gefocused zijn. God Bless You!
Al met al hopen wij dinsdagmiddag in Bawku te arriveren waar ons vast een hartelijk welkom te wachten staat….een warm weerzien met onze vrienden in Bawku. Dan begint het echte avontuur!
Wederom hopen wij met hart en ziel onze bijdrage te mogen en te kunnen leveren, in het belang van de Stichting en bovenal voor de mensen in Bawku! We keep you posted!!!!
Liefs, Set Xx
PS. Ondertussen heb ik ook even de weersverwachting van Bawku bekeken, een zijdelings gegeven:
38˚C / Humidity 18-46%
Ondanks de intens voelbare (gezonde) reisstress, zullen we dit keer in alle veiligheid (en gerustheid) kunnen vertrekken. Alle bijkomende en vermeende bijwerkingen zal ik jullie besparen….tot dusver verloopt alles prima volgens schema.
Rond de klok van twee zullen wij aanstaande vrijdag vanaf Schiphol rechtstreeks met de KLM naar Accra vliegen. De temperatuur is veelbelovend (32 ˚C, humidity 66%). Dat wordt weer acclimatiseren geblazen (vooral niet teveel inspannen!).
Om en nabij 20.00 uur zullen wij voet aan de grond zetten en overnachten in het Afia Beach Hotel.
De weersverwachting voor zaterdag is een ‘heavy rain shower’, waarop mijn moeder vraagt: ‘Moeten we ook een paraplu meenemen? Welnee joh!!!’
Zaterdag 6 november – Pick up door chauffeur om per 4W drive naar de visserplaats Elmina af te reizen en een bezoek te brengen aan het indrukwekkende koloniale slavenfort St. George in Elmina, slechts 5 uur rijden….in de reispapieren lees ik ‘zonder stop’.
Fort Elmina werd in 1482 gebouwd door de Portugezen. Oorspronkelijk was dit fort bedoeld voor de goudhandel maar later werd het gebruikt als slavenfort. Uit de binnenlanden werden mensen, vaak oude vijanden, gevangen genomen, naar de kust gedreven en verruild voor wapens en goederen. Bewoners van hele dorpen werden meegenomen om als slaaf te dienen. Een belangrijke Afrikaanse handelspartner van de Nederlanders was Asantehene Kwaku Dua, de koning van de Ashanti, een machtig volk uit het binnenland van Ghana.
Langs de kust van Ghana stonden wel 76 forten. Het goud in Ghana en de winstgevende slavenhandel maakten dat steeds meer Europeanen naar de Goudkust reisden. Engelsen, Fransen, Zweden, Denen en Hollanders bouwden de forten. Er bestond een felle concurrentie en de forten wisselden regelmatig van eigenaar. In 1637 veroverden de Nederlanders Fort Elmina. Het bleef in Nederlandse handen tot het in 1871 aan de Engelsen werd verkocht.
Naast dit fort met bijbehorend museum, bestaat voor ons ook de mogelijkheid om de Nederlandse begraafplaats en het kleinere fort St. Jago te bezichtigen. We zullen het allemaal vastleggen!
Na deze (on)uitputtelijke dag, een nachtelijk verblijf in Elmina Bay Resort waar wij onze luxe op kunnen: Fraai gelegen, mooi uitzicht op zee en een goed restaurant….AIRCO en zwembad…wellicht één van de laatste wijntjes die moeders hier in Ghana zal nuttigen!
Zondag 7 november – Geen idee hoe laat we die dag uit de veren moeten. Er staat een rit gepland (we boffen: 45min!) naar Kakum National Park. Een adembenemende ‘Canopy Walk’, een wandeling via hangbruggen over de toppen van het regenwoud. Via 7 touwbruggen overbrug je een afstand van ongeveer 400 meter. Dit alles op een hoogte van 30 tot 40 meter. Zijn er valschermen available??
Eveneens hopen we een bezoek te brengen aan het Monkey Forest Resort, een opvangtehuis voor apen dat wordt gerund door twee Nederlanders, vergelijkbaar met Stichting Aap in Almere. Verheug mij enorm! Alvast om een indruk te geven: http://vimeo.com/8777406
Achtereenvolgens een lunch bij Hans Cottage Botel, een bijzondere lokatie. Een restaurant op flonders, gebouwd op palen boven een meer. Het wemelt hier van krokodillen, samen met de weaverbirds (gele kolibri-achtige vogeltjes) van dichtbij te aanschouwen. Met veel enthousiasme hoop ik alles weer in geur en kleur vast te kunnen leggen. De batterijen geladen en diverse geheugenkaarten hongerig naar de mooiste beelden. Gezien de vorige ervaringen, ben ik meer dan een gewaarschuwd mens telt voor twintig! Ik zal voorzichtig zijn!
Maandag 8 november – De reis naar Bawku zal zo’n twee dagen benemen (zo’n 8oo km). Geen flauw idee waar wij zullen overnachten. In ieder geval zal het een stop in Nkoranza worden. Met de ogen dicht, op een bed, onder een klamboe….zaklamp bij de hand en slapen maar! Onmiddellijk moet ik denken aan het gedwongen feit om over te moeten stappen op het dragen van zachte lenzen (in verband met infectiegevaar) welke mij enige dagen een troebele blik zal bezorgen. Op het moment dat ik in de Ghanese monden zal duiken, zal mijn blik scherp gefocused zijn. God Bless You!
Al met al hopen wij dinsdagmiddag in Bawku te arriveren waar ons vast een hartelijk welkom te wachten staat….een warm weerzien met onze vrienden in Bawku. Dan begint het echte avontuur!
Wederom hopen wij met hart en ziel onze bijdrage te mogen en te kunnen leveren, in het belang van de Stichting en bovenal voor de mensen in Bawku! We keep you posted!!!!
Liefs, Set Xx
PS. Ondertussen heb ik ook even de weersverwachting van Bawku bekeken, een zijdelings gegeven:
38˚C / Humidity 18-46%
Abonneren op:
Posts (Atom)